Nieuws

Op deze pagina kunt u meer lezen over de volgende onderwerpen:
>> Nieuwe wetgeving met betrekking tot huwelijk, echtscheiding en ouderschap
>> Wetenschappelijk onderzoek naar kinderen en scheiding
>> Wetenschappelijk onderzoek naar liefde, relatie en relatievormen

9-12-2008// Wetsgeschiedenis van het ouderschapsplan
De Tweede Kamer heeft op 29 november 2005 het initiatiefwetsvoorstel, ingediend door kamerlid Ruud Luchtenveld aangenomen. In juni 2006 werd het echter verworpen door de Eerste Kamer.

Het wetsvoorstel Luchtenveld zou een einde hebben gemaakt aan de thans bestaande zogenaamde flitsscheiding en deze hebben vervangen door een administratieve echtscheidingsprocedure via de ambtenaar van de burgerlijke stand. De desbetreffende wijziging zou met zich mee hebben gebracht dat echtscheidingen die niet door de rechter zijn uitgesproken erkend zouden worden in de landen van de Europese Unie, hetgeen nu soms niet het geval is.
Voorts bepaalde het wetsvoorstel dat ouders die minderjarige kinderen hebben altijd een ouderschapsplan moeten opstellen waarin zij afspreken op welke wijze zij als ouders gezamenlijk de zorg- en opvoeding van hun kinderen na de echtscheiding ter hand zullen nemen. Het wetsvoorstel maakte duidelijk dat een kind recht heeft op zorg en opvoeding door elk van beide ouders. Dit zou hebben betekend dat door de ouders in een ouderschapsplan regelingen hadden moeten worden getroffen die de substantiële zorg- en opvoedingstaak van elk van de ouders na de scheiding vormgaven. Dit had een zogenaamd co-ouderschap kunnen zijn maar dat was niet noodzakelijk. Het wetsvoorstel beoogde met name te bewerkstelligen dat in elk individueel geval een op maat gesneden regeling tot stand zou komen.

Een andere belangrijke vernieuwing die in het wetsvoorstel was opgenomen betrof een eenvoudig toegangelijke geschillenprocedure. Indien een afspraak die in het ouderschapsplan was opgenomen door een ouder niet zou worden nageleefd, had de andere ouder het geschil binnen de zeer korte termijn van 3 weken kunnen voorleggen aan de rechter, zonder inschakeling van een advocaat. De rechter zou in een dergelijk geval hebben moeten proberen om een vergelijk tot stand te brengen. Indien dit niet mogelijk zou blijken te zijn, had de rechter de ouders kunnen verwijzen naar een mediator of had hij een sanctie kunnen opleggen aan de ouder die de gemaakte afspraken niet na was gekomen. Op deze wijze zou -in het belang van de kinderen- zijn bereikt dat geschillen snel zouden kunnen worden beëindigd waardoor deze geen eigen (juridisch) leven zouden kunnen gaan leiden.

Reeds tijdens de behandeling van het wetsvoorstel van Luchtenveld werd door de voormalige minister van Justitie Donner een eigen wetsvoorstel ingediend op het terrein van echtscheiding en ouderschap. Dit wetsvoorstel is in het voorjaar van 2007 aangenomen door de Tweede Kamer en in november 2008 door de Eerste Kamer: op 1 maart 2009 is deze wet -de Wet bevordering voortgezet ouderschap en zorgvuldige scheiding- in werking getreden.

Het wetsvoorstel van de minister van Justitie was aanvankelijk aanmerkelijk minder ambitieus dan het wetsvoorstel van Luchtenveld. De Tweede Kamer heeft door het aannemen van enkele amendementen dit wetsvoorstel echter aangescherpt. De wet voorziet er nu in dat alle ouders (derhalve ook ongehuwde ouders) die willen scheiden eerst een ouderschapsplan moeten opstellen. Voorts maakt het een einde aan de flitsscheiding maar biedt het helaas geen alternatief daarvoor. Belangrijk zijn voorts de in het wetsvoorstel opgenomen nieuwe normen voor ouderschap na scheiding: een kind heeft na scheiding recht op een gelijkwaardige zorg en opvoeding door beide ouders: alleen als er praktische belemmeringen ontstaan in verband met de scheiding kan daarvan worden afgeweken; ouders moeten derhalve in het ouderschapsplan de zorg- en opvoedingstaken na de (echt)scheiding tussen elkaar verdelen op zodanige wijze dat een voor hen goed evenwicht wordt bereikt. Voorts moet een ouder na de (echt)scheiding de ontwikkeling van de band van het kind met de andere ouder bevorderen. Geconstateerd kan worden dat in dit wetsvoorstel het belang van het kind een centrale positie inneemt.

Publicaties over kinderen en scheiding Groep van wetenschappers bepleit co-ouderschap na echtscheiding
Het verdeelde kind: literatuuronderzoek omgang na scheiding

Publicaties over liefde, relatie en huwelijk Ongelukkig na echtscheiding
(ANP, 8 januari 2006)
Mensen die een echtscheiding hebben meegemaaakt, ondervinden daarvan hun leven lang de gevolgen.

Eerste liefde bepalend voor latere relatie
(De Telegraaf, 15 november 2005)
Als de eerste liefde van een jong-volwassene goed verloopt, is de kans relatief groot dat het in de rest van het leven ook goed gaat met romantische relaties.

Liefde is het eerste slachtoffer
(De Volkskrant, 29 oktober 2005)
Interview met Zygmunt Bauman: "De meesten van ons ontbreekt het aan tijd en middelen om een individu te zijn". De globalisering leidt tot massale onzekerheid bij mensen die de voortrazende wereld niet meer kunnen bijbenen, vreest socioloog Zygmunt Bauman.

De mens verandert constant
(Het Laatste Nieuws, 23 oktober 2005)
Zelfs na jarenlang samenleven komen mensen vaak tot de conclusie dat ze de ander toch
niet echt kennen. Uit Amerikaans onderzoek blijkt dat de persoonlijkheid van de mens constant verandert en iemand dus letterlijk een vreemde kan worden voor anderen. Die veelal subtiele wijzigingen in onze manier van doen zouden voor een belangrijk deel verklaren waarom steeds meer mensen steeds meer moeite hebben om een relatie langdurig in stand te houden.

Houdbaarheid huwelijk voorspelbaar
(NRC, 13 februari 2004)
Aan de manier waarop een man en een vrouw op elkaar reageren valt te voorspellen of hun huwelijk zal standhouden, zegt een Amerikaanse onderzoeker die meer dan 600 echtparen twintig jaar lang heeft gevolgd en zijn observaties heeft vervat in een wiskundige formule. Problemen in het huwelijk ontstaan als de partners op conflictgebied tot verschillende types behoren. De formule kan worden gebruikt om huwelijken te redden, zegt Gottman. Een huwelijk tussen een ontwijker en een ruziemaker heeft weinig kans van slagen, maar als de ontwijker kan leren de aanvallen van de ander te pareren en de ruziemaker om zich een beetje in te tomen, kunnen ze misschien een veilig midden vinden.